جانباز ۲۵ درصد:
جوانان با شروع عملیات فتحالمبین به جبهه رفتند
جانباز سرافراز «عیوض عیوضی» بیان میکند: «در فروردین ۱۳۶۱، با شروع عملیات فتحالمبین که در تلویزیون اعلام شد جوانان به جبهه رفتند و ما دوباره اعزام شدیم؛ چهل و پنج روز بود که آمده بودم. مرحلهی اول را رفتیم، سه ماه ماندیم و برگشتیم.»
جانباز سرافراز «عیوض عیوضی» در سال 1343 در روستای در به سر نقده متولد شد. در سال 1360 وارد سپاه شد و طی سالهای جنگ چندین بار به جبهه های جنوب و غرب اعزام شد. حدود 48 ماه سابقه رزمی دارد و دوبار مجروح شد و به درجه جانبازی نائل گردید. ایشان جانباز 25 درصد می باشد. در ادامه گفتگوی نوید شاهد آذربایجان غربی با این جانباز را میخوانید:

معرفی
من عیوض عزیزی هستم؛ متولد سال ۱۳۴۳ و ساکن شهرستان نقده. در روستای دربهسر به دنیا آمدم. لیسانس دارم.
خانواده
نام پدرم مرحوم قنبر و نام مادرم مرحوم قیز قید است. پدرم کشاورز بود و زمینهایش مال خودش بود؛ محصولشان دیم بود، معمولاً گندم، جو و نخود.
پدرم خدا همهی درگذشتگان را رحمت کند وقتشناس بود و اهالی دربهسر او را میشناختند. هر وقت اذان میشد، هر جا که بود، اذان میگفت؛ نه ساعت داشت و نه سواد، اما موقع اذان را میدانست. اخلاقش بسیار خوب بود و هرگز دیده نشد که به کوچه برود و برای بچهها پول خرد ندهد. میشود گفت سر سفرهی او همه درس میگرفتند؛ هنوز یادم میآید که سفره که باز میشد، نمیپرسید غذا چیست برنج است یا چیز دیگر میخورد و شکر میکرد. در حد سیری میخورد و من هیچوقت پرخوریاش را ندیدم، علیرغم اینکه سواد نداشت. فکر میکنم بیش از ۱۱۰ سال عمر کرد و هرگز دکتر هم ندید.
از زمانی که پدرم از دنیا رفت، هیچکس به در خانهی ما نیامد که بگوید پدرتان به ما بدهکار بود؛ نه کسی شاکی شد و نه طلبی داشت. همهی اینها برایمان درس بود. میشود گفت حدود صد و ده سال با عزت زندگی کرد و با آبرو از دنیا رفت. از نظر عبادت هم همانطور که گفتم وقتشناس بود و اذان میگفت. یادم است زمان قدیم وقتی کاروانیان از مشهد برمیگشتند، در دربهسر مناجات میداد و مردم از مناجاتش میفهمیدند که فلانی از مشهد برگشته است. سعی میکرد با جارو مساجد را جارو بزند؛ این رفتار را هم از او دیده بودم.
ما چهار برادر و سه خواهر بودیم و من فرزند دوم خانواده بودم. رابطهی ما با هم خوب و صمیمی است و در کارها به پدر و مادر کمک میکردیم. مادرم مریض بود؛ معلوم نبود چه مریضی دارد، و با اینکه پایش جراحت داشت، برگ چغندر میزد. برف میبارید و باز به مزرعهی چغندر میرفتند و ما هم کنارشان میرفتیم. مادرم در سال ۱۳۵۷، در سی و دو سالگی، از دنیا رفت؛ مصادف شد با سرنگونی رژیم طاغوتی. خدا رحمتشان کند.
خانهی ما از دربهسر به محمدیار منتقل شده بود. صبح ساعت پنج و نیم از خواب بیدار میشدم و به بازار محلی محمدیار میرفتم؛ آنجا کباب سیخ میزدند و به من سه سیخ جگر میدادند. شخصی بود به نام مرحوم محمد؛ دو سیخ را برای مادرم میبردم و یک سیخ را خودم میخوردم، یا به مدرسه میرفتم. ظهر که ساعت دوازده مدرسه تعطیل میشد، به بازار محمدیار میرفتم و نایلون خرید و فروش میکردم و از درآمدش کباب میخریدم و برای مادرم میبردم. دعای خیرش برای ما این بود که «خیر پیش» — و الان هم مدیونش هستیم؛ با آن دعا ما را بدرقه کرد و خداوند هم به ما کمک کرد. خدا رحمتش کند.
انقلاب
انقلاب را به یاد دارم؛ در سال ۱۳۵۷ کلاس اول راهنمایی بودم. آنقدر رسانه نبود که چیز زیادی بدانیم؛ فقط در محمدیار به راهپیمایی میرفتیم، چون بچه بودیم. اولین بار در مدرسه و بازار محمدیار فهمیدیم که قرار است انقلاب شود؛ میگفتند مردم تظاهرات میکنند و بعد گفتند شاه فرار کرده است. در ۲۲ بهمن هم گفتند انقلاب پیروز شد. رسانه نبود، از این ور و آن ور میشنیدیم. در فلکهی شهرداری محمدیار تلویزیونی بود که دورش جمع میشدیم و گاهی فوتبال نگاه میکردیم.
ورود به خدمت
به سربازی نرفتم، چون به علت جانبازی معاف شدم؛ یعنی قبل از موعد سربازی جانباز شده بودم. در سال ۱۳۶۰ وارد سپاه شدم، به صورت نیمهفعال، و افتخار داشتم با جمعی از برادران اولین گروهی که از نقده به جبهه اعزام شدند اعزام بشوم.علت ورودم به سپاه دوستم آقای حاج یدالله ملکی بود؛ همکلاس بودیم و او قبل از من رفته بود. آمد و گفت بیا تو هم با ما بیا و من هم گفتم خیلی مشتاقم در سپاه فعالیت کنم. البته قبل از آن به فعالیت اجتماعی علاقهمند بودم؛ روزنامهی جمهوری اسلامی را میفروختم و در کنار درسخواندن روزنامه میفروختم و از طریق همین با جمعها آشنا شدم؛ بعد هم وارد سپاه شدیم.
روابط در سپاه بسیار صمیمانه بود؛ چون تجملات نبود، همه یک رنگ بودیم و همه در یک صف. برداشت سازمان این بود که هیچکس به دیگری برتری ندارد؛ فرمانده با نیروی عادی هیچ فرقی نداشت. درها باز بود و هر وقت میخواستی با فرمانده دیدار کنی، پشت در منتظر نمیماندی. فقط صمیمیت بود. به خدا فعالیت میکردیم، بهطوری که نمیدانستی زنده هستی یا نه. این نبود که فکر کنیم ماشین بخریم یا خانه بخریم یا پیشرفت کنیم؛ فکرمان این بود که انقلاب پیروز شود و به نتیجه برسد، و چون جنگ شروع شده بود، نیتمان رفتن به جبهه بود و همین ما را تقویت میکرد.
جبههها
اولین فعالیت ما قبل از شهادت شهید رضایی و باهنر بود فکر میکنم شهریور یا مهر ۱۳۶۰ و در مهاباد جهت برقراری امنیت؛ خیلی خطرناک بود و با دو کامیون رفتیم. بعد در ۱۵ آبان، اولین گروه اعزامی به جبهه از شهر ما تشکیل شد؛ خیلی از همسنگرهایمان که بعدها شهید شدند، از جمله شهید اسماعیل روحی، آنجا بودند و آقای عباس نجفی فرمانده بود. سه ماه به سومار رفتیم و برگشتیم. در فروردین ۱۳۶۱، با شروع عملیات فتحالمبین که در تلویزیون اعلام شد جوانان به جبهه بروند، دوباره اعزام شدیم؛ چهل و پنج روز بود که آمده بودم. مرحلهی اول را رفتیم، سه ماه ماندیم و برگشتیم؛ دوباره چهل و پنج روز بعد مجدداً اعزام شدیم و سه ماه در عملیاتهای افتخارآمیز یک و دو بودیم و در آزادسازی خرمشهر شرکت داشتیم.
من خیلی به جبهه رفتهام. در سالهای ۶۰، ۶۱ و ۶۲ دوباره شش ماه رفتیم و ماندیم؛ در سالهای ۶۴ و ۶۵ در منطقهی کردستان بودم و اواخر ۶۵ و اوایل ۶۶ که جنگ تمام میشد، در حاج عمران. تقریباً چهل و هشت ماه فعالیت رزمی دارم.در سال ۶۲ نیمهفعالها را از سپاه بازسازی کردند و گفتند یا فعال شوید یا بروید. ما بهخاطر درس نمیتوانستیم فعال شویم، پس بهصورت بسیجی فعالیت کردیم؛ برای ادامهی تحصیل در بسیج همکاری میکردیم. در جبهه هم درس را ادامه میدادیم؛ در کنار خدمت، تحصیل هم داشتیم.
جانبازی
در سال ۶۱ که به نیروگاه نقده حمله شد، ما در پایگاهها خدمت میکردیم و شبها بهصورت داوطلبانه علیرغم اینکه عضو سپاه بودم نگهبانی میدادیم، چون امنیت منطقه ناامن بود. یک شب دیدم برقها بهطور کلی قطع شد. دویدیم که برویم؛ صدای انفجاری هم از کارخانهی لپه آمد. در حین راه رفتن، تیراندازی شروع شد و بهمحض اینکه نشستم زمین، گلوله خوردم. تاریک بود و چیزی معلوم نبود؛ زمستان نبود، آبانماه بود، اما روی یخ، روی آب یخزده، افتادم. از طرف باغچه و از سمت نیروگاه شلیک شده بود و من در انتهای بلوار بهشتی بودم. معمولاً وقتی تیراندازی میشود نباید سرپا باشی، اما ما دورهی خاصی هم ندیده بودیم؛ بهمحض نشستن، گلوله خوردم. اینکه کدام طرف زده بود معلوم نشد.مرا به اورژانس آوردند و از آنجا به بیمارستان شهید مطهری ارومیه اعزام شدیم و بیست تا سی روز آنجا ماند. آن زمان کسی از خانواده همراه نداشت؛ همهجا پرستار بودند و خواهران داوطلبانه میآمدند. آن روزها صحنههایی داشت که آدم برایش افسوس میخورد؛ علیرغم اینکه از نظر رفاهی شاید هزار یا ده هزار برابرِ آن موقع بهتر شدهایم و تجملات زیاد شده، همان سادگی و صفای آن روزها را دلتنگ میشوم و میگویم کاش آن زمان بود.
پس از جنگ
جلوی رفتن ما به جبهه را همیشه یک نفر میگرفت و آن خواهرم بود همان که با شهید صفدری، رفیقم، ازدواج کرد و هم با هم رفتیم به جبهه و آن هم شهید شد. حتی یک بار که برای اعزام به حاج عمران چون نیاز بود با شهید قلندری و بقیه در حوزهی سابق جمع شده بودیم، شوهرم و پدرِشوهرم پسر بزرگم محسن را آوردند تا من نروم؛ تا اینکه غلامعلی بهرامی گفت این را ببرید بگذارید خانه. پدرِشوهرم هم خودش مرحوم رزمنده بود و به من گفت محسن را بگذار همینجا و برو. ما هم یواشکی رفتیم؛ تنها چارهمان همین بود، چون سعی میکردند نگذارند.
در سال ۱۳۶۴ ازدواج کردم — یعنی بعد از مجروح شدن، چون جانبازیام در سال ۶۰ و ۶۱ بود. فامیل نبود؛ با مرحوم پدرِشوهرش در جبهه با هم بودیم. من احساس کردم نماز شب میخواند؛ حتی خمپاره میآمد. ما ظهرها پشت سر ایشان، با آقای یدالله ملکی، در نماز جماعت شرکت میکردیم و همین آشنایی باعث شد آن وصلت سر بگیرد.
تا سال ۱۳۶۶ شغل دیگری بهجز این فعالیتها نداشتم که به تربیت معلم قبول شدم به بانک کشاورزی پیرانشهر هم قبول شده بودم، اما جنگ تمام شد و ما به تربیت معلم رفتیم و تحصیل را ادامه دادیم. دو سال بعد در مدارس مشغول شدم و بعد در مرکز آموزش عالی آموزش و پرورش قبول شدم و لیسانس گرفتم.
سه پسر و سه دختر داریم. خدا را شکر پسر بزرگم معلم است در ماکو، پسر کوچکم در کنار ماست و دخترهایم ازدواج کردهاند. الان مشغول کار در بازار هستم؛ خدا را شکر، این هم لطف خداست. در سال ۷۵ فروشگاه ۱۵ خرداد بود مالِ جانبازان. یک روز رفتم آنجا که چادر سهمیهای میدادند؛ آقای جدی تنها بود و من به ایشان کمک کردم و حساب و کتاب آن روز درست شد. بعد به من پیشنهاد کرد آنجا فعالیت کنم. من آن زمان هنوز هوای جبهه را داشتم و دلم از جبهه کنده نشده بود. پدر یا مادر شهید میآمد و یک گونی برنج میخرید؛ من همان برنجی را که برمیداشتم و در داخل تاکسی میگذاشتم، برای خودم افتخار میدانستم و خیلی خوشحال میشدم. حتی جارو کشیدنِ آن فروشگاه را برایم عبادت بود؛ فکر میکردم در جبهه سنگرها را تمیز میکنم. گاهی به ذهنم میآمد که «خدایا، من هم یک فروشگاه اینطوری داشته باشم»؛ بعد خداوند لطف کرد و بیست برابر آن فروشگاه به ما داد. الان بزرگترین فروشگاه لوازم خانگی نقده را داریم و یکی از افتخارات ما این است که هرکس برای تهیهی جهیزیه بیاید و هیچ امیدی نداشته باشد، به او کمک میکنیم. میشود گفت با اجناس ما در خانهی مردم هستیم؛ میپرسند یخچال را از کجا خریدهای؟ میگویند: از عزیزی!
حرف آخر
حرف در دلمان زیاد است؛ خیلی گفته شده ولی پخش نشده و میدانم این هم پخش نمیشود، ولی حداقل یادگاری میماند. دیروز روزنامه را نگاه میکردم؛ حاجآقایی فرموده بود چون خانمها حجابشان را رعایت نمیکنند باران نمیبارد. من در دلم گفتم: حاجآقا، چرا نمیگویی از خیانت مسئولان؟ حیفِ این انقلاب و این شهدا! راستش من عکس هر شهیدی را که نگاه میکنم شهید سلیمانفر را در اشنویه، که با تکتک این شهدا خاطره دارم؛ مرحوم غلامعلی نوروزی، شهید روحی، آقای محرم غفاری خجالت میکشم؛ متأسفانه مسئولان ما از شهدا خجالت نکشیدند. به نظر من همین خیانتِ مسئولان باعث شده باران نبارَد. زمان شاه که میشود گفت بیحجابی و دیسکو و کاباره بود، همهچیز بود، اما باران هم میبارید. البته در جنگ دوازدهروزه دیدیم همان بیحجاب هم پشت نظام ایستاد؛ پس مسئله فقط این نیست. متأسفانه ما فکر میکنیم اگر یک روسری سرمان باشد وظیفهمان را ادا کردهایم، ولی خب...
این حدیث امام صادق (ع) را از علما شنیدهام که بچههایتان را با زمانه بزرگ کنید. الان پنجاه سال است تلویزیون و بلندگو و مساجد در اختیار مسئولان است، اما عملکردشان باعث شده بچهها بیحجاب بیرون بیایند. مثل آن داستان که مریضِ بدحالی نزد حضرت رسول (ص) آمد و ایشان فرمودند «خرما بخور»؛ گفت دیروز گفته بودید بیایید ایشان فرمود: دیروز خودم خرما خورده بودم. یعنی عمل باید پیش از گفتار باشد، و مسئولان ما عمل درست نداشتهاند و به ملت خیانت کردهاند. الان به این حال و روز افتادهایم و روز از روز بدتر میشود؛ سفرهی مردم کوچک میشود و همهاش از عملکرد مسئولان است. ما به اندازهی دنیا منابع داریم، اما متأسفانه بهخاطر باندبازی و رانتخواری درست استفاده نشد.
همیشه این را تکرار میکنم: آخرین دیدارم با شهید باکری بود؛ عملیات شروع میشد و روی تویوتا ایستاده بود. گفت سه دسته میشوید: من میگویم شهید بشوید؛ اگر بمانید، دستهی اول تجملاتگرایی و فساد، و دستهی دوم غبطه میخورند و افسوس میخورند که چرا این روزها را از دست دادند و شهید نشدند. الان مسئولان ردهبالای ما ملت را درک نمیکنند. در مشهد، آدمی که سه گوسفند دزدیده بود را آوردند در انظار عمومی دستش را قطع کردند؛ اما از بیتالمال میلیاردها میرود. تا حالا شده دست یک مسئول یا فرزندش که دزدی کرده قطع شود؟
من شخصاً حضرت آقا را خیلی دوست دارم و آقا خط قرمز ماست. اگر آرمان شهدا نبود، من اسم انقلاب را هم نمیبردم؛ بهخاطر آرمان شهدا و درایت رهبری است که امروز کشور در صحنه است، وگرنه چه چیزی باقی مانده؟ هر کدام از مسئولان را نگاه کنی: طرف بخشدار میشود و میرود کلی زمین میخرد، فلانی رئیس آموزش و پرورش میشود و پسر برادر یا خواهرش را استخدام میکند اینها نمونههای کوچکی هستند. به هر حال، خدا عاقبت به خیرمان کند.