آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۳۵۶
۰۹:۳۶

۱۴۰۵/۰۸/۱۲

دل‌نگرانی‌های پروین؛ روز‌هایی که بوی وداع می‌داد

گاهی خاطرات روز‌های پایانی زندگی یک انسان، پس از گذشت سال‌ها معنای دیگری پیدا می‌کند؛ اتفاق‌هایی که در زمان وقوع شاید ساده به نظر برسند، اما بعد‌ها در کنار سرنوشت آن فرد، به نشانه‌هایی فراموش‌نشدنی تبدیل می‌شوند. در زندگی شهید «رفعت‌اله علیمرادانی» نیز روز‌های پایانی با خاطراتی همراه بود که همسرش هنوز جزئیات آنها را به یاد دارد؛ از پنهان کردن جراحت در زمان بازگشت از جبهه تا خوابی که یک سال پیش از شهادت دیده بود و گفت‌و‌گو‌هایی که پیش از آخرین اعزام میان آن دو شکل گرفت.


 



به گزارش نوید شاهد زنجان، پروین سلیمانی در ادامه خاطرات خود از زندگی با شهید رفعت‌اله علیمرادانی، به روز‌هایی اشاره می‌کند که همسرش پس از حضور در جبهه به خانه بازمی‌گشت و دوباره برای انجام مأموریت راهی می‌شد.


زخمی که از خانواده پنهان ماند


یکی از خاطراتی که پروین هیچ‌گاه فراموش نکرده، مربوط به آخرین مرخصی همسرش پیش از شهادت است.
در اواخر سال ۱۳۶۱، زمانی که رفعت‌اله پس از مدتی حضور در جبهه به مرخصی آمده بود، همسرش از او می‌خواست چند روز بیشتر در کنار خانواده بماند. نزدیک شدن به عید و دلتنگی اعضای خانواده باعث شده بود پروین تمایل داشته باشد همسرش دیرتر به جبهه بازگردد؛ اما رفعت‌اله بر رفتن اصرار داشت.
هنگام خداحافظی، زمانی که پروین قصد داشت وسایل همسرش را آماده کند، دستش به کفش او برخورد کرد و رفعت‌اله ناخودآگاه از درد آهی کشید.
وقتی همسرش علت را پرسید، ابتدا گفت اتفاقی نیفتاده و تنها کمی کتفش درد می‌کند. پروین از او خواست بیشتر در خانه بماند، اما رفعت‌اله درباره مسائل جبهه و وضعیت جسمی خود توضیحی نداد.
چند ساعت پس از رفتن او، برادرشوهر پروین به منزل آمد و سراغ رفعت‌اله را گرفت. وقتی متوجه شد او دوباره به جبهه اعزام شده است، با نگرانی گفت که همسرش زخمی بوده و بهتر بود تا بهبود جراحت، بیشتر در مرخصی می‌ماند.
پروین تازه متوجه شد که علت آه کشیدن همسرش هنگام برخورد دست او به کفش، جراحتی بوده که از خانواده پنهان کرده است.


حادثه‌ای که نگرانی همسرش را بیشتر کرد


پروین در بخش دیگری از خاطراتش به حادثه‌ای اشاره می‌کند که نگرانی او را نسبت به امنیت همسرش افزایش داد.
یک روز رفعت‌اله با عجله وارد خانه شد. رنگ چهره‌اش پریده بود و همسرش از او پرسید چه اتفاقی افتاده است.
او ابتدا تلاش کرد موضوع را عادی جلوه دهد، اما سرانجام توضیح داد که دو نفر مسلح او را تعقیب کرده‌اند و به نظرش از افراد گروه‌های مخالف بوده‌اند.
رفعت‌اله به همسرش گفت که نگران خودش نیست، بلکه بیشتر از این می‌ترسد که آن افراد محل زندگی خانواده را شناسایی کنند و برای آنان مشکلی ایجاد شود.
این اتفاق باعث شد پروین پس از آن، همواره نگران امنیت همسرش باشد. او می‌دانست رفعت‌اله برای اینکه نگرانی بیشتری به خانواده منتقل نکند، درباره بسیاری از اتفاق‌های بیرون از خانه سکوت می‌کند.


اخلاق حتی در برابر اسیر دشمن


در خاطرات پروین، روایتی نیز از رفتار رفعت‌اله با اسیران عراقی نقل شده است؛ خاطره‌ای که یکی از هم‌رزمان او برای مادرش تعریف کرده بود.
به گفته این هم‌رزم، پس از پیروزی در یکی از عملیات‌ها، تعدادی از اسیران عراقی در گوشه‌ای جمع شده بودند. رفعت‌اله که به زبان عربی تسلط داشت، متوجه صحبت‌های آنان می‌شد.
در جریان گفت‌وگوی اسیران، یکی از آنان سخنی بر زبان آورد که رفعت‌اله را به‌شدت ناراحت کرد. او ناگهان از جای خود بلند شد و به سمت آن اسیر رفت و سیلی‌ای به صورتش زد.
هم‌رزمانش از این رفتار تعجب کردند و به او اعتراض کردند که چرا با اسیر چنین برخوردی کرده است. آنان می‌دانستند که رفعت‌اله به خوش‌اخلاقی و رعایت اصول اخلاقی شناخته می‌شود.
رفعت‌اله در پاسخ گفت که دیگران نمی‌دانند آن اسیر چه گفته است. هم‌رزمانش احتمال دادند که او به دلیل توهین اسیر به امام خمینی (ره) ناراحت شده باشد.
با این حال، رفعت‌اله پس از مدتی از رفتار خود پشیمان شد. به سراغ همان اسیر رفت، به زبان عربی از او عذرخواهی کرد و صورتش را بوسید. سپس برای سه روز روزه گرفت و سهم غذای خود را به همان اسیر داد.
این خاطره در کنار دیگر روایت‌های همسر و اطرافیانش، گوشه‌ای از حساسیت‌های اعتقادی و توجه او به رفتار اخلاقی را نشان می‌دهد.


خوابی که یک سال پیش از شهادت دیده شد


پروین سلیمانی می‌گوید حدود یک سال پیش از شهادت همسرش، خوابی دید که در آن رفعت‌اله به شهادت رسیده بود. در خواب، او خود را در مراسم تشییع جنازه همسرش می‌دید و رفعت‌اله از دور به او لبخند می‌زد و می‌گفت:
«ناراحت نباش! جای من خوبه.»
این خواب پروین را بسیار نگران کرد، اما آن را با همسرش در میان نگذاشت؛ زیرا نمی‌خواست حتی درباره احتمال از دست دادن او صحبت کند.
مدتی بعد، در روز‌های پیش از آخرین اعزام، رفعت‌اله بار دیگر از اینکه با وجود حضور‌های مکرر در جبهه به شهادت نرسیده بود، سخن گفت. او از پروین پرسید آیا ممکن است از او ناراضی باشد و همین موضوع مانع رسیدنش به آرزوی شهادت شده باشد.
پروین در پاسخ گفت که از او رضایت دارد و از خدا می‌خواهد سالم بازگردد. اما رفعت‌اله همچنان از آرزوی خود سخن می‌گفت.


گفت‌وگویی پیش از آخرین اعزام


در روز‌های پایانی حضور رفعت‌اله در کنار خانواده، موضوع رفتن به جبهه بار دیگر مطرح شد. او به پروین گفت که صبح برای اعزام آماده می‌شود و نیازی نیست همسر و فرزندانش برای بدرقه به محل اعزام بیایند؛ زیرا برادرش همراه او خواهد بود.
پروین که از خواب یک سال پیش خود همچنان دل‌نگران بود، سرانجام موضوع را با همسرش در میان گذاشت و گفت که خواب شهادت او را دیده است.
رفعت‌اله با شنیدن این موضوع، خوشحال شد و از همسرش پرسید چرا تا آن زمان چیزی درباره خواب نگفته است.
پروین نیز از نگرانی خود گفت و یادآور شد که دوست ندارد همسرش را از دست بدهد و فرزندانشان بدون پدر بزرگ شوند.
رفعت‌اله در پاسخ گفت: «خدا بزرگه.»
این گفت‌و‌گو، یکی از آخرین صحبت‌های آن دو پیش از اعزامی بود که بازگشتی در پی نداشت.


انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه