فرازی از وصیت‌نامه شهید «هوشنگ صفرخانی»؛
شهید، با قرآن خونین به دیدار معبود شتافت
شهید هوشنگ صفرخانی، از شهدای روستای همایون شهرستان بیجار، در وصیت‌نامه خود با تأکید بر دفاع از اسلام و زنده نگه‌داشتن راه پیامبر اکرم (ص) و امام حسین (ع)، خانواده و بستگانش را به صبر و شکیبایی سفارش کرد. او سرانجام ۲۸ دی‌ماه ۱۳۶۵ به شهادت رسید و قرآن خونینی را که همواره همراه داشت، به یادگار گذاشت.
به گزارش نوید شاهد کردستان، شهید معظم هوشنگ صفرخانی هفتم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۴۹ در روستای همایون از توابع شهرستان بیجار دیده به جهان گشود. پدرش براتعلی و مادرش گل‌مرجان نام داشت.
این شهید والامقام که عشق به امام خمینی (ره) و آرمان‌های انقلاب اسلامی را در وجود خود پرورش داده بود، در وصیت‌نامه‌اش دفاع از اسلام را وظیفه‌ای مهم دانست و بر ضرورت تحمل سختی‌ها و ایستادگی در راه حفظ اسلام تأکید کرد.
سرانجام شهید هوشنگ صفرخانی در بیست و هشتم دی‌ماه سال ۱۳۶۵ بر اثر اصابت گلوله به صورت و پاهایش به فیض شهادت نائل آمد. از این شهید والامقام، قرآنی خونین به یادگار مانده است که همواره همراهش بود و پیکر مطهرش در زادگاهش، روستای همایون، به خاک سپرده شد.
متن وصیت‌نامه شهید هوشنگ صفرخانی:
بسم‌الله الرحمن الرحیم
به نام الله پاسدار حرمت خون شهدا
با سلام و درود فراوان به پیشگاه منجی عالم بشریت، ولی‌عصر امام زمان (عج) و نایب برحقش خمینی کبیر، این قلب تپنده میلیون‌ها مردم محروم و مستضعف جهان؛ و با سلام و درود بر ارواح طیبه و گران‌قدر شهدای راه حق و حقیقت و با سلام بی‌شمار به تمامی رزمندگان جان‌برکف و سلحشور.
من عشق به امام و روحانیت و اهداف انقلاب اسلامی را درک کرده‌ام که فریاد همه آنها این است: الان بایستی اسلام را احیا کرد؛ باید تمام سختی‌ها و فشار‌ها را تحمل کرد تا حفظ آبروی اسلام شود. الان در موقعیتی است که باید خون داد تا اسلام زنده بماند و حرکت پیامبر و حسین ابن علی زنده بماند.
پدر و مادر مهربانم، سلام علیکم.
امیدوارم حالتان خوب باشد و همچنین امیدوارم که در غم از دست دادن من ناراحت نباشید و صبر را که بزرگ‌ترین شجاعت است، پیشه کنید؛ چرا که خداوند صابران را دوست دارد.
مادر مهربانم، از وقتی که پا به عرصه وجود نهادم، زحمات تو بیشتر شد و چه زحمت‌هایی که برای من نکشیدی. امیدوارم مرا ببخشی و حلال کنی؛ و‌ای پدر عزیزم، از پند‌هایی که به من دادی، از اینکه مرا درست مکتبی کردی، از زحمت‌هایی که برای من کشیدی و خلاصه مرا تحویل جامعه دادی و تا اینجا رساندی تا به دانشگاه حق، یعنی جبهه حق، راهی کردی تا بتوانم در این دانشگاه درس آزادی و شهادت را بیاموزم، از شما طلب بخشش و حلالیت می‌نمایم.
از عموهایم و پسرعموهایم و دایی‌ام و به‌خصوص حاجی بابابزرگم حلالیت می‌طلبم و امیدوارم مرا ببخشند. از عمه‌هایم و کلیه قوم و خویشانم تقاضا دارم زیاد برای من گریه نکنند؛ اگر هم گریه کردند، برای قاسم‌بن‌حسن و علی‌اکبر حسین گریه کنند.
خداحافظ شما، به امید زیارت کربلای حسین.
والسلام علیکم
تاریخ نگارش وصیت‌نامه: ۲۵ دی‌ماه ۱۳۶۵، ساعت ۴:۳۰ بعدازظهر