گفتگو با مادر شهیده فریماه مفاخری؛
دختری که آرزو‌های بزرگی برای آینده داشت
مادر شهیده دانش‌آموز فریماه مفاخری در گفت‌وگویی با نوید شاهد کردستان، از ویژگی‌های اخلاقی، علاقه‌مندی‌ها و آرزو‌های دخترش روایت کرد؛ دختری آرام، مهربان و قرآن‌دوست که رؤیای پزشک شدن، تحصیل در مدرسه تیزهوشان و ساختن آینده‌ای روشن را در سر داشت، اما حمله به مدرسه فرصت تحقق آرزوهایش را از او گرفت.
به گزارش نوید شاهد کردستان، مادر شهیده دانش‌آموز فریماه مفاخری در گفت‌وگویی، از ویژگی‌های اخلاقی، خاطرات شیرین و آرزو‌های دخترش سخن گفت؛ دختری آرام، مهربان و قرآن‌دوست که با وجود سن کم، برای آینده خود برنامه‌های بزرگی داشت و رؤیای پزشک شدن و تحصیل در مدرسه تیزهوشان را در سر می‌پروراند.
شهیده فریماه مفاخری، دانش‌آموزی آرام، مهربان و پرتلاش بود که با وجود سن کم، اراده‌ای قوی و آرزو‌های بزرگی در سر داشت؛ دختری که عاشق درس خواندن، حفظ قرآن و ساختن آینده‌ای روشن بود، اما حمله به مدرسه فرصت دنبال کردن آرزوهایش را از او گرفت. مادرش هنوز با مرور وسایل و خاطرات دخترش، دلتنگ آغوشی است که دیگر تکرار نخواهد شد.
دختری آرام که هیچ‌وقت مادرش را اذیت نکرد
مادر شهیده فریماه مفاخری در توصیف ویژگی‌های اخلاقی دخترش می‌گوید: «فریماه از همان روزی که به دنیا آمد، بچه‌ای بسیار آرام و بی‌صدا بود. از دوران نوزادی تا همین سن، هیچ‌وقت اذیتم نکرد. خیلی منظم و آرام می‌خوابید و همه‌چیزش خوب بود. حتی وقتی مریض می‌شد، تحمل زیادی داشت و اصلاً چیزی نمی‌گفت.
فریماه درک بالایی داشت. اگر چیزی می‌خواست و به او می‌گفتم الان امکانش نیست، بدون ناراحتی قبول می‌کرد و دیگر اصرار نمی‌کرد. اراده‌اش قوی بود و با وجود سن کم، خیلی خوب شرایط را درک می‌کرد.»
دختری که آرزو داشت پزشک شود و به مدرسه تیزهوشان برود
مادر فریماه درباره علاقه‌های دخترش می‌گوید: «چون فریماه دختر آرام و مهربانی بود، همه اعضای خانواده و حتی اطرافیان دوستش داشتند. هیچ‌وقت کسی را اذیت نمی‌کرد، بی‌ادبی و بی‌احترامی نداشت و با همه رابطه خوبی برقرار می‌کرد.
فریماه به درس خواندن علاقه زیادی داشت. وقتی معلم در کلاس درس می‌داد، همان لحظه مطالب را یاد می‌گرفت و به خاطر می‌سپرد. از همان دوران کودکی به قرآن و حفظ آن علاقه‌مند شده بود. این علاقه از کلاس دوم و با تشویق معلمش، خانم کمالی، در مدرسه بیشتر شد.
او در بازی‌های کودکانه‌اش با دخترخاله‌ها و دختر‌دایی‌هایش نقش پزشک را انتخاب می‌کرد و حتی فیلم‌هایی از بازی‌هایش داریم که نشان می‌دهد چقدر به دکتر شدن علاقه داشت.
یکی دیگر از آرزوهایش قبولی در مدرسه تیزهوشان بود. با دو نفر از دوستانش که متأسفانه آنها هم به شهادت رسیدند، قول گذاشته بودند که حتماً در آزمون شرکت کنند و وارد مدرسه تیزهوشان شوند. آنها برای آینده‌شان برنامه داشتند و درباره اینکه در آینده چه‌کاره شوند، با هم صحبت می‌کردند؛ اما فرصت دنبال کردن آرزوهایشان از آنها گرفته شد.»
چادری که هنوز نو مانده است
مادر شهیده فریماه با بغض از یکی از خاطرات ساده، اما ماندگار دخترش یاد می‌کند و می‌گوید: «تمام زندگی ما با فریماه خاطره بود. یک روز چادری با مدل خاصی می‌خواست که هرچه گشتم در میناب پیدا نکردم. برایش چادر دیگری خریدم، اما آن مدل را دوست نداشت و اصلاً چادر جدید را سر نکرد. هنوز هم آن چادر نو باقی مانده است.
حالا هر وقت آن را می‌بینم، ناراحت می‌شوم و با خودم می‌گویم‌ای‌کاش برایش سفارش می‌دادم. به او گفته بودم وقتی به سنندج رفتیم، همان چادری را که دوست داری برایت می‌خرم؛ فعلاً همین را بپوش.»
روزی که دنیا بر سر مادر خراب شد
مادر شهیده فریماه درباره روز حادثه و لحظه باخبر شدن از شهادت دخترش می‌گوید: «آن روز من و پسر کوچکم در خانه بودیم. ساعت ۱۱ و ۲۰ دقیقه بود که مدرسه مورد حمله قرار گرفت. ابتدا اصلاً تصور نمی‌کردم که مدرسه را زده باشند. وقتی از خانه بیرون رفتم و پشت سرم را نگاه کردم، تازه متوجه شدم مدرسه ویران شده است.
به سمت مدرسه رفتم و میان پیکر‌ها دنبال فریماه می‌گشتم. وقتی به آنجا رسیدم، دیگر بدنم را روی پاهایم احساس نمی‌کردم؛ آن‌قدر سبک شده بودم که انگار روی هوا راه می‌روم. تا ساعت ۱۱ شب طول کشید تا فهمیدم فریماه هم به شهادت رسیده است. همان لحظه احساس کردم تمام دنیا بر سرم خراب شد.»
آخرین خداحافظی؛ دختری که نگران بدهی ۴۵ هزار تومانی‌اش بود
مادر فریماه از آخرین دیدار خود با دخترش چنین روایت می‌کند: «آخرین دیدار ما همان صبح روز حادثه بود؛ وقتی فریماه را برای رفتن به مدرسه بدرقه کردم. به او گفتم مراقب خودت باش و با هم خداحافظی کردیم.
فریماه مبلغ ۴۵ هزار تومان به بوفه مدرسه بدهکار بود. حتی در آخرین لحظات قبل از رفتن، به من گفت پول را داخل کیفم بگذارم تا به مسئول بوفه بدهم. فکر می‌کنم همین جزئیات کوچک، هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود. آخرین حرف‌ها و آخرین خداحافظی‌مان برای همیشه در خاطرم مانده است.»
وسایلی که هنوز بوی دخترم را می‌دهند
مادر این شهیده دانش‌آموز با اشاره به وسایل باقی‌مانده از دخترش می‌گوید: «تمام وسایل فریماه را نگه داشته‌ام. هر وقت به آنها نگاه می‌کنم، بو می‌کنم و گریه‌ام می‌گیرد. یادم می‌آید که چقدر دوست داشت همیشه مرتب و خوش‌بو باشد.
اگر فریماه الان روبه‌رویم بود، تمام لحظه‌ها او را در آغوش می‌گرفتم و حتی یک ثانیه از خودم دور نمی‌کردم. به او می‌گفتم تمام زندگی من است و چقدر دوستش دارم. فریماه جان، خیلی دلتنگت هستم و دوستت دارم.»
آرزو دارم مردم به آینده‌ای فکر کنند که فریماه برای خودش می‌ساخت
مادر شهیده فریماه در پایان با بیان اینکه دوست دارد مردم دخترش را با آرزو‌ها و استعدادهایش به یاد بیاورند، می‌گوید: دوست دارم وقتی مردم و دانش‌آموزان به فریماه فکر می‌کنند، فقط به این فکر نکنند که دخترم دیگر در میان ما نیست؛ بلکه به این فکر کنند که او چقدر آرزو داشت پیشرفت کند، درس بخواند و آینده زیبایی برای خودش بسازد.
یکی از آرزو‌هایی که برای ما ناتمام ماند، زندگی در قروه بود. فریماه لحظه‌شماری می‌کرد که هرچه زودتر از میناب برویم و در قروه خانه‌ای بخریم و آنجا زندگی کنیم. هر وقت درباره این موضوع صحبت می‌کردیم، از خوشحالی ذوق می‌کرد. این شوق و ذوقش هیچ‌وقت از یادم نمی‌رود.
فریماه برای آینده‌اش برنامه داشت، آرزو داشت و می‌خواست به جایگاه‌های خوبی برسد؛ اما افسوس که فرصت زندگی و رسیدن به آرزوهایش از او گرفته شد.
تهیه و گفتگو:آرمین حبیبی