به گزارش نوید شاهد البرز؛ مهدی ایراندوست در چهارم تیرماه ۱۳۸۳ در قزوین، در روستای احمدآباد دیده به جهان گشود. او تنها فرزند خانواده بود؛ همان تکفرزندی که در فرهنگ بسیاری از خانوادههای ایرانی، معمولاً با حمایت و مراقبت بیشتری بزرگ میشود. اما مسیر زندگی مهدی از همان نوجوانی، مسیری متفاوت بود. پدرش بیمار بود و او خیلی زود فهمید که باید جای خالی تکیهگاه خانواده را پر کند. دیپلم کامپیوتر که گرفت، به دلیل تکفرزند بودن و بیماری پدر، سرپرست خانوار شناخته شد و از خدمت سربازی معاف شد. این معافیت میتوانست نقطه پایان مسئولیتهای او باشد؛ اما برای مهدی، نقطه آغاز راهی دیگر بود.

از هفدهسالگی وارد بازار کار شد و در شرکتی مشغول به کار شد. همزمان در بسیج فعال بود و در کارهای داوطلبانه بسیجی شرکت میکرد. برای او، خدمت به مردم محدود به یک عنوان و مسئولیت سازمانی نبود؛ هرجا کاری بود که میتوانست گرهای از زندگی کسی باز کند، پای کار بود. دوران کرونا، میدان دیگری برای اثبات این روحیه بود. وقتی بسیاری از مردم در خانهها ماندند و از ترس بیماری بیرون نمیآمدند، مهدی داوطلبانه به سمپاشی خانهها در روستا رفت و در توزیع ماسک و مواد ضدعفونی میان مردم کمک کرد. این کارها نه برای دیدهشدن بود و نه برای گرفتن پاداش؛ بلکه برخاسته از همان منش داوطلبانهای بود که از نوجوانی در او ریشه دوانده بود.
پس از آن، مهدی داوطلبانه به استخدام سپاه درآمد. عموی شهید روایت میکند که پس از سه ماه آموزش، مهدی به او گفت میخواهد به رسته هوافضا برود. عمویش که نگران خطرات این رسته بود، به او گفت: «خطرناک است، چرا به قسمت نیروی زمینی نمیروی؟» اما پاسخ مهدی، پاسخ کسی بود که انتخابش را از روی علاقه و اعتقاد کرده بود: «من علاقه دارم در این رسته خدمت کنم.» مدتی در کرج خدمت کرد، سپس برای مأموریتی به کاشان رفت و سرانجام به هوافضای اشتهارد رسید. همانجایی که در سومین روز جنگ با حمله دشمن صهیونیستی-آمریکایی، به شهادت رسید.
آنچه از مهدی ایراندوست بهعنوان مهمترین خصلت و ویژگی فردی او برجای مانده، چیزی فراتر از یک شغل یا یک انتخاب نظامی است. عموی شهید میگوید پس از شهادتش، خواهر شهید دفتر خاطرات او و دستنوشتههایش را برای خانواده خواند. مهدی همواره در طلب شهادت بود و حتی در صفحه سفید اول قرآنش کلامی از خود نوشته بود. در یکی از خاطراتش که مربوط به سال ۱۳۹۹ بود، نوشته بود که خواب شهید حججی را دیده و از او پرسیده بود: «من کی شهید میشوم؟» این پرسش، تنها یک جمله در دفتر خاطرات نیست؛ نشانه دغدغهای عمیق در وجود جوانی است که مرگ را نه پایان، بلکه آغاز میدانست.
مهدی اهل عمل بود، نه اهل ادعا. خانواده تازه بعد از شهادتش متوجه شدند که او مدارک حامی بودن برای یک کودک چهار-پنج ساله را داشته است؛ حمایتی که هیچکس از آن خبر نداشت. متصدی مسجد احمدآباد در مراسم شهید تعریف میکرد که یک روز قبل از ماه رمضان، مهدی آمد و کلید مسجد را گرفت، تمام مسجد را جارو کرد و سرویسها را شست؛ کاری که معمولاً گروهی از خانمها انجام میدادند. سپس با تحویل کلید، طلب حلالیت کرد. این جزئیات کوچک، تصویر یک جوان معمولی را ترسیم میکند که در کارهای معمولی، معنایی بزرگ میدید.
بعضیها هم تعریف کردند که مدتی قبل، مهدی در منطقه دشت آبی جاده تاکستان، بهصورت داوطلبانه با یک ماشین و یک سرباز، روزهای زیادی از صبح تا شب کار کارشناسی منازل را برای تأیید وام پنلهای خورشیدی انجام داده بود؛ بدون دریافت حتی یک ریال، فقط برای اینکه وامها به دست مردم برسد. علاقه خاصی به گل و درخت و باغداری داشت و در آخرین دیدار و خداحافظی از عمویش، برای کمک به او کارهای پیوند درخت بادام را انجام داد. آخرین تصویری که عموی شهید از او در ذهن دارد، جوانی است که خم شده و در خاک، نهال پیوند میزند؛ انگار که در همان لحظه هم به فکر رویش و زندگی بود.
شهادت مهدی، در سومین روز جنگ با حمله دشمن صهیونیستی-آمریکایی به محل هوافضای سپاه در اشتهارد کرج رخ داد. طبق اطلاعی که به خانواده دادند، ابتدا با ریزش تونل دچار خفگی شدند و به شهادت رسیدند و سپس با انفجارهای بعدی، پیکرشان هم سوخت. او در یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴ به شهادت رسید؛ همان جوانی که از هفدهسالگی کار کرده بود، سرپرست خانواده بود، در کرونا سمپاشی کرده بود، در مسجد جارو کشیده بود، برای وام مردم کارشناسی رایگان کرده بود و در آخرین روزها، در خطرناکترین رسته سپاه خدمت میکرد.
زندگی شهید مهدی ایراندوست، روایت سادهای از یک انتخاب است؛ انتخاب کسی که میتوانست با معافیت و تکفرزندی، زندگی آرامتری داشته باشد، اما خدمت را در سختترین نقطه ممکن جستوجو کرد. او در دفتر خاطراتش از شهید حججی پرسیده بود که کی شهید میشود؛ و حالا نامش در کنار همان شهدایی نشسته است که روزی خوابشان را دیده بود. قرآنش، با آن جمله نوشتهشده در صفحه سفید اول، یادگاری است از جوانی که شهادت را نه یک اتفاق دور، بلکه یک آرزو میدانست.