شهید «عبدالله ابوالفتحی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: هرگز ذلت را نخواهیم پذیرفت ما غریبانه خواهیم جنگید و مظلومانه شهید خواهیم شد، اما ابر مرد و دلاور خواهیم ماند و جنازه مرا بر سر دست بگیرید و در کوچه‌های محلمان بگردانید و جناره مرا در بهشت زهرا دفن کنید.

«غلامعلی الیاسی رسکتی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: در نماز جمعه که مظهر وحدت میان مسلمانان است حضور پیدا کنید به خواهران نیز توصیه می‌کنم حجاب خود را رعایت کنند تا کرامت شان حفظ شود و از نگاه‌های آلوده مصون بمانند.

«بهمن حاجی زاده» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: سخنی چند با همسر مهربانم یقیناً انتظار شنیدن چنین سخنانی را نداری ولی چه کنم همسر عزیز اگر روزی این افتخار نصیب من شد از شما می‌خواهم صبور باشید که خداوند با صابران است من نیز بعد از خدا عشق و علاقه‌ای بالاتر از تو در قلبم ندارم و خدا شاهد است که بعد مرگم در جای قلبم حضور خواهی داشت و هرگز فراموشت نمی‌کنم زیاد سرتان را درد نمی‌آورم عزیزان تنها آرزوی دیگرم این بود که در ورزش کشتی به سکوی قهرمانانی بایستم و مدال طلا بر گردنم بیاویزند و به رهبر عزیزم هدیه نمایم.

شهید «علی رضا اژدری» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: من به عنوان یک سرباز معتقدم که برای حفظ نوامیس مملکت و خاک میهن عزیز خود تا آخرین نفس و تا آخرین قطره خونم دفاع نمایم، حقیقتا شخصی که مهر وطن توی دل نداشته باشد کافر و حتی میشه گفت که انسان نیست، بلکه یک موجودی است که هیچ گونه احساس و عاطفه ندارد.

شهید «منوچهر ابراهیم زاده» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: چند کلمه به شما عزیزان محصل طوری نشود که با کسب علم هدف را فراموش کنید، مداد علما افضل خون شهداست، هدفتان کسب خشنودی رضای خداوند و یاریگر دین خدا می‌باشد.

«جعفر بخشیان کلاریجانی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: پدر و مادرم! عالم از خدا و جلوه‌ی آیات خداست. همه‌ی عالم به سوی او برخواهد گشت. چه بهتر که برگشتن به سوی خدا اختیاری و انتخابی باشد، چه انسان در دریای گلوله‌ها شناور باشد و چه راحت و آسوده در خانه آرمیده باشد باز هم روزی مرگ به سراغ آدم خواهد آمد، پس چقدر شیرین است که شهادت در راه خدا را انتخاب کند.

شهید «علی اکبر قلعه آقا بابایی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: اگر چه دنیا زیبا و دوست داشتنی است و آدم را به طرف خودش می‌کشد، اما خانه‌ی پاداش الهی، خانه آخرت خیلی از دنیا زیباتر است، خیلی از دنیا بالاتر و عالی‌تر است اگر مال دنیا را آخر کار باید گذاشت و رفت پس چرا انسان آن راه در راه خدا انفاق نکند و اگر این بدن‌های ما ساخته شده است که آخر کار بمیرد پس چرا در راه خدا قطعه قطعه نشود.

شهید علی شرفخانلودر وصیت نامه خود می‌نویسد:چون بدون زیارت و با آرزوی زیارت کربلا از این دنیا می‌روم خواهش می‌کنم که ان‌شاءالله بعد از آزادی کربلا عکس مرا به عنوان زائر امام حسین (ع)، بزرگ آموزگار شهادت به کربلا برده و در زیر پای امام (ع) نصب نمائید و در زیرش جمله (با آرزوی زیارت تو شهید شدم یا حسین) را بنویسید.

شهید «حسین مشتاقی» در وصیت‌نامه خود می‌گوید: «نمی‌دانم چگونه از دنیا می‌روم، اما آرزوی من جان دادن در راه خداست، اینکه در جوانی رفته‌ام خوشحال باشید، دلم برایتان می‌سوزد که می‌خواهید غم از دست دادن جوان را تحمل کنید.»

شهید «علی احمدی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: زندگی یک کلاس درس بیش نیست که انسان باید دیر یا زود امتحان پس بدهد و اگر من داوطلب به جبهه برای حق و اسلام عازم شدم شاید موقع امتحان فرا رسیده است تو نیز زینب گونه پیام مرا و تمامی شهیدان راه خدا را بگوش جهانیان برسان و زینب گونه به راه شهیدان ادامه ده و تو هم نیز به دیگران بسپار.